ویجیاتو: بررسی بازی Ghost Recon Breakpoint – گوست بی‌روح

این خام و ناقص بودن سیستم‌ها به همه بخش‌های دیگر بازی هم سرایت می‌کند. انتخاب دیالوگ هیچ تاثیری در مکالمات و داستان ندارد. مکانیزم‌های ساخت و ساز (Craft) و آپگریدها در سطحی‌ترین حالت ممکن طراحی شدند. حالت Exploration و Guided یکراست و بدون هیچ هدفی از اساسین کرید آدیسه کپی و در بریک‌پوینت پیست شده است و این لیست ادامه دارد.

المان‌های بقا که سازندگان مانور بی‌شماری روی آن می‌دادند، هم ایده‌ای جالب اما کاملا ناقص است. سر خوردن از سراشیبی‌ها، پر کردن آب قمقمه از هر جایی (حتی استخر) و بستن باند به دور زخم‌ها شاید در یکی دو بار ابتدایی جالب باشد اما هیچ چالش خاصی به بازی اضافه نمی‌کنند. کافیست در یک گوشه لحظه‌ای پناه بگیرید تا سربازتان با منبع بی‌انتهای پانسمانش، زخم‌هایش را باندپیچی کند و کاملا آماده نبرد شود.

خیالتان از دشمنان هم راحت باشد. درست است که متاسفانه تا چند ماه آینده خبری از هم‌تیمی‌های کنترل شده توسط هوش‌مصنوعی نیست و در جنگل‌های آروئا تنها هستید، اما در عوض دشمنان با هوش مصنوعی نسل پیشی خود به شما اطمینان خاطر می‌دهند که با چالشی مواجه نمی‌شوید.

می‌پرسید هوش مصنوعی مگر چطوری است؟ پشت یک دیوار پناه بگیرید – البته اگر با وجود سیستم افتضاح کاورگیری اتوماتیک بازی موفق شوید – تا ببینید چطور دشمنان پشت سر هم و دقیقا در یک خط به سمت شما یورش می‌برند و نگه داشتن دست‌تان روی ماشه آن هم روی یک نقطه کفایت می‌کند. در مواقع دیگر نیز دشمنان هر چقدر در شنیدن صدای شما یا یافتن جنازه هم‌رزم‌هایشان باهوش هستند، در عوض به محض شروع درگیری از راه دور تنها کاری که بلدند، پنهان شدن پشت پناه تا ابد است.