دانشمندان در تلاش برای ایجاد جاذبه مصنوعی در سفرهای فضایی

محققان دانشگاه کلورادو بولدر اعلام کرده اند که میخواهند نوعی جاذبه مصنوعی بسازند تا در سفرهای فضایی از آن استفاده نمایند.

همانطور که قبلا در خبرها خوانده اید کاهش تراکم استخوانی و عضلانی تنها دو مورد از پیامدهای دور ماندن طولانی مدت از جاذبه هستند و این مساله زمانی که قرار باشد فضانوردان به ماه و سپس مریخ بروند بغرنج تر می شود.

یکی از آسان ترین روش ها برای ایجاد جاذبه مصنوعی قرار دادن انسان در مجاورت یک سانتریفیوژ است. البته ناسا و آژانس فضایی اروپا نیز همزمان آزمایشاتی در همین رابطه را روی تعدادی از داوطلبان انجام داده اند و متاسفانه حالت تهوع ناشی از حرکت از جمله پیامدهای اصلی استفاده از این روش بوده است.

جاذبه مصنوعی

دانشمندان دانشگاه کلورادو آینده ای را متصور شده اند که در آن فضانوردان زمان خود را درون نوعی اتاق جاذبه مصنوعی و روی یک سیستم چرخنده کوچک سپری خواهند کرد تا با پیامدهای منفی بی وزنی مقابله نمایند. اما آنها نمی خواهند که در این حین فضانوردان بیمار شوند.

جاذبه و وزن دو مفهوم کاملا وابسته به هم هستند و ایجاد جاذبه واقعی کاری است که از توان بشر خارج است. با این حال میتوان وزنی که جاذبه به ما می دهد را با استفاده سانتریفیوژ شبیه سازی کرد.

چرخ و فلک هایی که در پارک ها می بینید بهترین وسیله برای درک این مفهوم هستند: هرچه در این وسایل سریع تر بچرخید باید محکم تر خود را نگه دارید تا جلوی افتادن خود را بگیرید.

حال تصور کنید که به جای چرخ و فلک یک صفحه تخت قرار دهید و طوری روی آن سطح دراز بکشید که پشت بدنتان روی سطح قرار بگیرد و انگشتان پایتان به سمت بیرون باشد. در این صورت شما میتوانید نوعی جاذبه مصنوعی را تجربه نمایید.

محققان دانشگاه کلورادو گروهی از داوطلبان را در وضعیت نشسته و عمودی روی یک سانتریفیوژ قرار دادند و با سرعتی بسیار کم (یک دور بر دقیقه) شروع به چرخاندن آنها کردند. به محض اخت گرفتن فرد با این شرایط آنها سرعت چرخش را کمی افزایش دادند تا زمانی که نرخ گردش را به ۱۷ دور بر دقیقه رساندند و عملکرد داوطلبان فوق العاده بود.

دانشگاه کلورادو در ادامه ویدیویی از عملکرد سانتریفیوژ خود را منشتر کردند. این ماشین که دستگاه چرخش بیرون از مرکز انسان (یا به اختصار  HERD) خوانده می شود به قدری کوچک است که میتوان آن را درون یک اتاق کوچک نصب کرد.

تورین کلارک مهندس هوافضا و از مولفان این پژوهش در این رابطه گفت:

تا جایی که متوانیم بگوییم هرکسی میتواند خود را با این وسیله وفق دهد.

توانایی داوطلبان برای وفق دادن خود با سانتریفیوژ امیدوار کننده بوده و به مطرح شدن سوال های مهمی منتهی می شود؛ از جمله آنکه برای مقابله با اثرات منفی زندگی در فضا به چه مقدار جاذبه مصنوعی نیاز است.

لینک منبع اصلی