تاریخچه بکارگیری نمایشگرهای لمسی در خودروها؛ وقتی آمریکایی ها در اوج بودند

امروزه بسیاری از اتومبیل های با سیستم اطلاع رسانی-سرگرمی (موسوم به Infotainment) مجهز به نمایشگر لمسی به فروش می رسند. شاید در ابتدا فکر کنید تلفن های همراه هوشمند، پایه گذار ایده کنترل امکانات و تجهیزات مختلف با یک نمایشگر لمسی بوده اند، اما در حقیقت اینگونه نیست، زیرا زمانی که خودروسازان به آزمایش نمایشگرهای لمسی در محصولات خود پرداختند، تلفن همراه ابعادی بسیار بزرگ داشت و نمادی از جایگاه اجتماعی و اقتصادی به شمار می رفت.

Early Mobile Phone

اولین خودروی تولید انبوهی که به سیستم اینفوتینمنت مجهز شد، نسل هفتم ریویرا (Riviera) بود. این نسل از ریویرا در سال ۱۹۸۶ معرفی شد و در مقایسه با دیگر مدل های بیوک تفاوت های زیادی داشت.

در آن دوران توسعه نسل هفتم ریویرا تحت تاثیر دو سیاست مهم قرار گرفت. حذف بسیاری از مدل های بزرگ توسط شرکت مادر بیوک یعنی جنرال موتورز، یکی از این سیاست ها بود. سیاست دیگر با تصمیم بیوک مبنی بر بازنگری در وجهه برند و جا انداختن نام خود به عنوان برندی لوکس برای ثروتمندان جوان ارتباط داشت.

buick_riviera_t-type_3

این عوامل باعث شدند که بیوک ریویرا در مقایسه با نسل های قبلی بسیار کوچک تر اما متمرکز بر آخرین تکنولوژی ها باشد. ریویرای هفتم دارای یک نمایشگر ۹ اینچی لمسی بود. این نمایشگر مرکز کنترل گرافیکی (به اختصار GCC) نامگذاری شده بود و اگر چه حالتی ابتدایی داشت، اما در نوع خود سیستمی بسیار نوآورانه و فراتر از زمان محسوب می شد.

بیوک در تبلیغات ریویرا روی سیستم GCC مانور می داد. داشبورد یکپارچه تر با طراحی ساده و جایگزینی ۹۱ دکمه توسط این سیستم برخی از عباراتی بودند که بیوک به عنوان مزایای سیستم مرکز کنترل گرافیکی بر آنها تاکید داشت.

1986 Buick Riviera

در میانه های دهه ۸۰ میلادی داشتن خودرویی با یک نمایشگر در داشبورد، حس مدرنیته زیادی به رانندگان منتقل می کرد و مثل این بود که آنها در آینده ای برگرفته از انیمیشن The Jetsons زندگی می کنند.

فراموش نکنیم تجهیز ریویرا به نمایشگر زمانی رخ داد که هنوز خبری از نینتندو SNES نبود و گیمرها خود را با بازی شکار اردک (Duck Hunt) در NES استاندارد خود را سرگرم می کردند؛ همچنین مکینتاش پلاس اپل عصاره و آخرین دستاورد دنیای کامپیوتر بود.

Plugging a 1986 Mac Plus into the modern Web

سیستم مرکز کنترل گرافیکی به حدی آینده نگرانه بود که هیچ یک از رانندگان آن دوره قبلا مورد مشابهی را ندیده بودند. جالب اینکه برخی افراد در برخورد اول با این سیستم به اصطلاح جا خورده و به شکلی عجیب به آن خیره می شدند!

1986 Buick Riviera 2

روند طراحی سیستم GCC بیوک از سال ۱۹۸۴ آغاز شد و این کمپانی تا زمان عرضه انبوه در سال ۱۹۸۶ فرصت کافی برای برطرف کردن ایرادات احتمالی را داشت

منوی اصلی سیستم مرکز کنترل گرافیکی بیوک سه فاکتور میانگین مصرف سوخت، تاریخ و زمان را نشان می داد و راننده می توانست از طریق سایر منوها بلندی صدای اسپیکرها، ایستگاه های رادیویی و سیستم تهویه مطبوع را تنظیم کند. نمایش میزان سوخت باقی مانده در باک و اخطار باز ماندن در از دیگر قابلیت های GCC بیوک ریویرا بود.

buick-riviera-touchscreen-1-1500x1000

نکته منفی درباره این سیستم صدای بلند بیپی بود که با هر بار فشرده شدن صفحه به گوش می رسید. این صدا با هدف تایید دریافت لمس پخش می شد. سرعت بالا در اجرای دستورات هم نکته مثبت GCC بود.

تکنولوژی فراتر از زمان بیوک ارزان به دست مشتری نمی رسید. در آن زمان قیمت ریویرای مدل ۱۹۸۶ برابر با ۱۹,۸۳۱ دلار تعیین شده بود. در صورت احتساب تورم و معادل سازی، این رقم برای سال ۲۰۱۹ حدود ۴۶ هزار دلار می شود.

buick_riviera

در سال ۱۹۸۶ مشتریان با بودجه تقریبا ۲۰ هزار دلاری، آلترناتیوهای دیگری مثل کادیلاک Deville و ب ام و سری ۳ داشتند، اما هیچ یک از این دو دارای آپشنی پیشرفته مثل نمایشگر لمسی نبودند. تکنولوژی GCC بیوک در نیمه دوم دهه ۸۰ میلادی بیشتر تکامل یافت. در سال ۱۹۸۸ بیوک آپشن هایی نظیر قطب نمای الکترونیکی و دفترچه تلفن را نیز به این سیستم اضافه کرد.

مدل ریتا (Reatta) دومین محصول بیوک بود که از سیستم مرکز کنترل گرافیکی بهره برد. این کوپه که به لحاظ لوکس بودن در رده ای بالاتر از ریویرا قرار می گرفت، در سال ۱۹۸۸ معرفی شد.

buick Reatta 1990

دو سال بعد نوبت به کمپانی خواهر اولدزموبیل رسید تا فناوری نوین آن دوران را در محصولات خود عرضه کند. این شرکت در سال ۱۹۹۰ نسخه ارتقا یافته و رنگی از GCC را با نام مرکز اطلاعات تصویری (Visual Information Center و به اختصار VIC) به عنوان یک آپشن برای خودروی Toronado Trofeo معرفی کرد. علاقه مندان این آپشن باید ۱۳۰۰ دلار (معادل ۲۵۰۰ دلار در سال ۲۰۱۹) برای آن کنار می گذاشتند. در صورت پرداخت ۹۹۵ دلار دیگر، آپشن تلفن همراه نیز VIC را همراهی می نمود.

1990-92 Oldsmobile Toronado Trofeo

1990-92 Oldsmobile Toronado Trofeo

نمایی از کابین اولدزموبیل تورنادو

در اوایل دهه ۹۰ میلادی که جنرال موتورز وضعیتی بهتر از الان داشت، دیگر برندهای زیرمجموعه این کمپانی بزرگ – مثل شورولت و کادیلاک – به استفاده از تکنولوژی GCC رو آوردند. سپس این فورد بود که با توسعه تکنولوژی مشابهی محصولات خود را به نمایشگرهای لمسی مجهز کرد.

در صورت ادامه آن روند اکثر خودروها تا پایان دهه ۹۰ میلادی به نمایشگر لمسی مجهز می شدند، اما در عمل این اتفاق نیفتاد، چرا که GCC منتقدانی نیز داشت. آنها معتقد بودند ایجاد چند درجه تغییر در دمای کابین از طریق نمایشگر لمسی بی فایده است، چرا که باعث برداشته شدن چشم از مسیر و دست از روی فرمان شده و نهایتا حواس پرتی و عدم تمرکز راننده را در پی دارد.

نمایشگرهای لمسی

پس از فروکش کردن هیجان اولیه، خریداران ریویرا و ریتا در استفاده از GCC دچار سردرگمی شدند، با وجود این آنهایی که به دنبال Toronado Trofeo بودند، هنوز تمایل به پرداخت ۱۳۰۰ دلار اضافی و تجهیز خودروی خود به تکنولوژی پر سر و صدای آن روزها داشتند.

در شرق آسیا، ژاپنی ها کمی بعد از آمریکایی ها به تست و آزمایش تکنولوژی نمایشگر لمسی در محصولات خود پرداختند. نتیجه تلاش چشم بادامی ها در سال ۱۹۹۰ و با مدل مزدا Eunos Cosmo در بازار داخلی نمود پیدا کرد؛ این خودرو اولین اتومبیل ژاپنی تولید انبوه به شمار می رود که دارای سیستم مسیریاب با نمایشگر لمسی بود.

1990-Mazda-Eunos-Cosmo-V3-1080

1990-Mazda-Eunos-Cosmo-V3-1080

نمایی از کابین فراتر از زمان کوپه زیبای مزدا Eunos Cosmo

تویوتا و میتسوبیشی دیگر خودروسازان ژاپنی بودند که به پیروی از مزدا در سال های آغازین دهه ۹۰ میلادی نمایشگر لمسی، مسیریاب و بعضا ترکیبی از هر دو را به بعضی از تولیدات خود اضافه کردند. تکنولوژی نمایشگرهای لمسی برای مدتی در انحصار بخش کوچکی از مدل های بالارده باقی ماند و اینطور به نظر می رسید که عموم مردم از آن بهره مند نخواهند شد.

اما سرانجام گسترش فناوری هایی مثل GPS و دوربین های دید عقب باعث فراگیری استفاده از نمایشگرهای لمسی شد، چرا که کارکرد هر دو سیستم به نوعی به چنین نمایشگرهایی وابسته بود.

igo-navi

خودروسازان به طور دسته جمعی به این نتیجه رسیدند که نمایشگرهای لمسی پتانسیل های بالایی دارند. به همین جهت تعداد خودروهای مجهز به اینگونه از نمایشگرها با سرعتی بسیار بالا رشد کرد، به ویژه در اوایل دهه کنونی میلادی که جنگ بی رحمانه سامسونگ و اپل در بازار تلفن های همراه هوشمند عموم مردم را با نمایشگرهای لمسی آشنا کرده و زمینه برای ظهور این تکنولوژی در داخل کابین اتومبیل ها فراهم بود.

در قرن بیست و یکم برخلاف سال های دهه ۸۰ و ۹۰ میلادی، رانندگان نه تنها در استفاده از نمایشگرهای لمسی مشکلی نداشتند، بلکه خواهان ارتباطات بیشتر و اتصال به دیگر لوازم دیجیتال بودند. نتیجه این شد که نمایشگرهای دیجیتال اکنون نه تنها حواس پرت کننده نیستند، بلکه وجود آنها و امکان برقراری ارتباطات بیشتر در حال تبدیل شدن به یک ضرورت در خودروهای مدرن امروزی است.

لینک منبع اصلی